الْمُؤْمِنِينَ پس بدرستى كه پند دادن نفع مىكند مؤمنانرا . در مجمع البيان از مجاهد نقل كرده كه روزى حضرت امير المؤمنين عليه السلم عمامه بر سر و جامه بر خود پيچيده بر آمده و فرمودند كه چون آيهء « فَتَوَلَّ عَنْهُمْ فَما أَنْتَ بِمَلُومٍ » نازل شد باقى نماند از ما كسى مگر آنكه همه يقين كرديم بر هلاكت خود و چون آية « وَ ذَكِّرْ فَإِنَّ الذِّكْرى تَنْفَعُ الْمُؤْمِنِينَ » نازل گرديد همه خوشحال شديم در روضهء كافى از حضرت صادقين عليهما السلام روايت كرده كه چون مردم تكذيب حضرت رسالت پناه صلّى اللَّه عليه و إله و سلم كردند حق تعالى ارادهء هلاك اهل ارض نمود مگر حضرت امير المؤمنين و ما سواى او از اهل بيت نبوت و ولايت را و بعد ازين بطريق بد ارحم بر مؤمنين كرده اين آيه را بر پيغمبر خود نازل گردانيد كه « وَ ذَكِّرْ فَإِنَّ الذِّكْرى تَنْفَعُ الْمُؤْمِنِينَ » در عيون اخبار الرضا نيز از آن حضرت روايت كرده كه « قال اللَّه عز و جل لنبيه صلّى اللَّه عليه و إله و سلم فَتَوَلَّ عَنْهُمْ فَما أَنْتَ بِمَلُومٍ اراد اهلاكهم ثم بد اللَّه فقال : وَ ذَكِّرْ فَإِنَّ الذِّكْرى تَنْفَعُ الْمُؤْمِنِينَ » على بن ابراهيم روايت كرده كه « هم اللَّه عز و جل بهلاك اهل الارض فانزل على رسوله صلّى اللَّه عليه و إله و سلم : فتول عنهم يا محمد فما انت بملوم ثم : بد اللَّه فى ذلك فانزل عليه : وَ ذَكِّرْ فَإِنَّ الذِّكْرى تَنْفَعُ الْمُؤْمِنِينَ - و هذا رد على من انكر ان للَّه البداء و المشية » بنا برين احاديث ضمير عنهم بايد كه راجع بجميع مردم باشد نه بقوم طاغين چنانچه بر ذكى پوشيده نيست وَ ما خَلَقْتُ الْجِنَّ وَ الْإِنْسَ و نيافريدم من جن و ناس را إِلَّا لِيَعْبُدُونِ مگر براى آنكه امر كنم ايشان را بعبادت چنانچه در كتاب علل الشرائع از ابو بصير روايت كرده كه « قال سألت ابا عبد اللَّه عليه السلم عن قول اللَّه عز و جل : وَ ما خَلَقْتُ الْجِنَّ وَ الْإِنْسَ إِلَّا لِيَعْبُدُونِ . قال خلقهم ليأمرهم بالعبادة » و اين معنى در تفاسير عامه نيز مذكور است چنانچه قاضى ناصر الدين بيضاوى گفته كه « و قيل معناه : الا ليأمرهم بالعبادة » و عامه اين معنى را از مشكاة امامت اقتباس كرده‌اند : على بن ابراهيم در تفسير اين آيه روايت كرده كه « خلقهم للامر و و النهى و التكليف و ليست خلقة جبر ان يعبدوه و لكن خلقة اختيار ليختبرهم بالامر